Onze Paarden

Vaka Birna frá Afréttur

Dit is Vaka (Waka), ze is geboren op 26 april 2006.

Vaka is gevoelig, eerlijk en heeft veel temperament. Ze kan soms wat onzeker zijn maar krijgt met de dag meer vertrouwen in zichzelf.

Tijdens het rijden is het belangrijk dat je haar helpt om haar spanning af te bouwen, maar dat je haar ook vrij genoeg laat om hier zelf mee om te gaan. Dit is soms een lastige combinatie, maar ze is heel open en expressief, ze laat het je dus altijd weten wanneer je het goed doet.

Vaka heeft een voorkeur voor draf, ze kan wel tölten, maar vindt de druk soms wat lastig om mee om te gaan. Als je goed met haar communiceert is ze een geweldig paard om te rijden dat altijd 100% haar best doet voor je.


Sæla frá Afréttur

Dit is Saela (Saila), Ze is geboren op 10 mei 2008.

Saela is heerlijk om te rijden, ze doet nooit meer dan nodig is en kan heerlijk tölten. Als je iets van haar wil moet je het toch echt netjes aan haar vragen, dat stelt ze erg op prijs.

Saela is niet snel onder de indruk van dingen die je onderweg kan tegenkomen. Ze heeft wel een sterke eigen mening maar als je op gevoel met haar werkt wil ze graag alles voor je doen.

Ze is nog niet heel lang onder het zadel omdat ze bij het inrijden aangaf dat ze meer tijd nodig had. Hierdoor merk je dat ze soms wisselt tussen de draf en de tölt. Haar tempo bereik in de gangen moet ook nog uitgebreid worden, ze heeft echter heel comfortabele gangen. Saela is een heerlijk paard om te rijden!


Viti frá Afréttur

Viti (Wieti, geboren op 10 mei 2004) is de beste vriend die je je kunt wensen.

Hij is betrouwbaar, eerlijk en ontzettend lief. Durft niemand tijdens de rit over een bruggetje? Viti gaat voorop om te laten zien dat het niet eng is. Komen er honden aanrennen of zoeft er een vrachtwagen langs? Viti is er niet van onder de indruk. Hij geeft je altijd een veilig gevoel als je met hem mee mag.

Viti is rustig en geniet enorm van de eetpauzes tussendoor. Tijdens het rijden geeft hij de voorkeur aan draf, als je echter de juiste hulpen geeft en het hem netjes vraagt, kan hij ook heerlijke stukken tölten.

Viti is erg gevoelig op het been, geef hem nooit een schopje, dan kan ik je namelijk verzekeren dat het een héél actief ritje wordt. Als je weet hoe hij op de hulpen reageert is hij ontzettend fijn te rijden en heb je eigenlijk geen hoofdstel of teugels meer nodig.


Kiljan frá Afréttur

Kiljan is een echte heer, netjes en beleeft. Hij draagt je met trots en hij laat altijd zijn beste gangen zien. Ook met zijn 22 jaar (geboren op 19 juni 1996) wil hij nog steeds graag laten zien wat hij allemaal kan. De merries zijn allemaal verliefd op hem.

Kiljan is een echte koning. Hij heeft veel temperament en ziet op elk zandpad de uitdaging om er zo snel mogelijk overheen te rijden. Als hij dit doet is het altijd in tölt. Hij draaft vrijwel nooit onder het zadel, dit probeer ik altijd wel in de training mee te nemen. Zijn tempo bereik is enorm groot. Als iedereen allang in galop zit tölt hij nog heerlijk (en heel trots) verder.

Kiljan is een gouden paard die het verdient om ook zo behandeld te worden.

Zie je hem als het geweldige trotse paard dat hij is? Dan zal hij je ook zo dragen tijdens de buitenrit.


Þengill frá HestaGarð “Hekla”

Þengill (Tengiel) is voor zijn leeftijd (geboren op 01 juni 2016) al heel braaf en nergens bang voor! Hij gaat graag met je mee en is klaar om de wereld te ontdekken!

Nu hij twee en een half jaar oud is mag hij met Kiljan als handpaard mee naar buiten. Op deze manier kan hij heel veilig samen met zijn vriend alles gaan verkennen. Als hij straks 3 is mag hij bij de dames. Met zijn geweldige karakter en prachtige kleur zijn we heel blij dat hij de merries mag dekken. 

Als er een enorme trekker langskomt om hooi te brengen rent hij er naartoe om snel te onderzoeken wat het is. Je kunt hem niet blijer maken dan met bomprooftraining: enge paraplus, zeilen en gekke geluiden, hij vindt het allemaal geweldig!


Eina frá Punktur

Eina (geboren op 24 mei 2008) is een prachtige merrie met geweldig lange manen. Ze is het droomplaatje van de IJslander.

Eina heeft longemfyseem, hierdoor is het ademen voor haar zwaarder dan voor andere paarden. Ze wordt daarom ook niet door volwassenen bereden. Kinderen lesgeven vindt ze echter heel erg leuk! Ze is eigenlijk nergens van onder de indruk en is nogal op zichzelf. Het is wel eens voorgekomen dat we de groep riepen waar ze in stond en iedereen kwam (al bokkend) aanrennen. Als alle paarden zijn verdwenen kijkt Eina eens rustig om zich heen, ziet dat haar hele groep weg is, en eet vervolgens rustig verder.

Eina maakt je altijd aan het lachen en ze is erg leuk om mee te werken. In 2018 heeft ze ons een prachtig veulentje gegeven: Lokkadís. Ze is een geweldige moeder en ze is erg trots dat ze weer voor een kindje mag zorgen. Elke avond draaft ze een rondje door de wei om te laten zien hoe prachtig ze samen zijn!


Lukka-Elska frá Afréttur

Elska, geboren op 5 mei 2002, is een leuke pittige merrie. Ze vindt het heerlijk om mee te gaan en geniet altijd tijdens een buitenrit!

Elska is gevoelig maar ook stoer. Ze is met heel weinig hulpen perfect te rijden. Ze heeft geen voorkeur voor tölt of draf, maar stelt het op prijs als ze zelf mag kiezen. Soms vindt ze het wat lastig om met de verschillende hulpen van de tölt om te gaan. Ze geeft dit altijd netjes aan. Elska is ook in haar gedrag naar de andere paarden pittig, ze staat vaak bovenaan in rang in de groep. Ze draagt deze titel ook met trots uit. Elska is niet gauw onder de indruk van dingen die we onderweg tegenkomen. Ze kan soms wel spanning opbouwen maar je kunt haar hier heel goed mee helpen, een paar simpele oefeningen en vertrouwen in de ruiter brengt je heel ver.

Elska is een heerlijk paard om te rijden en is eigenlijk op je gedachten te sturen als je haar kent.


Skírnir Skorrason frá HestaGarð “Hekla”

Roepnaam: Skír (skier) is geboren op 13 juni 2006. Toen hij bij ons kwam was hij erg bang voor mensen en als je een halster in je hand had kon je niet bij hem in de buurt komen. Vermoedelijk heeft hij een groot trauma, hij was panisch voor halstertouwen, zweepjes, mensenhanden en caps. Ik heb heel veel tijd met hem doorgebracht, meestal stond ik gewoon naast hem of gingen we “samen hooi eten”. Na een paar weken werd de angst stukje bij beetje minder, hij was het paard dat vooraan kwam staan om met je te knuffelen, hij joeg de andere paarden weg zodat hij jou helemaal voor zichzelf had. Skír is een erg bijzonder paard. Hij heeft prachtige lange manen en een hele trotse uitstraling, het is een eer om met hem te mogen werken. Hij staat altijd bovenaan in rang, zonder dat hij hier moeite voor hoeft te doen en alle merries zijn verliefd op hem. Op hem rijden doen we nog niet, omdat hij hier nog niet aan toe is. Tijdens deze bijzondere reis waarin ik veel van hem heb geleerd heb ik hem helemaal in mijn hart gesloten. Daarom mag hij voor altijd bij ons blijven wonen!


Lokkadís frá Þórdísarstöðum

Lokkadís is geboren op 2 mei 2018. Het eerste veulentje dat ik officieel zelf onder mijn eigen stalnaam heb gefokt. En wat zijn we blij met haar! Na veel pech, in 2016 drie merries bij de hengst en niks drachtig. In 2017 weer die merries bij de hengst, daarvan is er één drachtig geworden! Daaruit is dit prachtige cadeautje gekomen. Een zilverappel zwart merrie veulen. Buiten haar prachtige kleur heeft ze ook nog eens een geweldig karakter. Ze is niet snel bang, dol op mensen en knuffels en erg zelfstandig. 

Ze rent ook gewoon achter je aan als je met haar gaat rennen. Ze is makkelijk bij het bekappen, tilt zonder problemen al haar hoeven op. Na het chippen (waar ze toch echt wel even van geschrokken was) kwam ze de bak van de chip-man leeghalen. Gewoon omdat ze niet bang is, echt geweldig leuk om te zien.

 


In Memoriam


Eyfirðingur frá Akureyri

Eyfirdingur (Everdinge, ook wel ‘Evert’ genoemd) kwam bij ons samen met Rún en Rakel omdat hun eigenaar was overleden. Hij is geboren op 15 juni 1987. In juli 1994 is hij vanuit IJsland naar Nederland geïmporteerd, in hetzelfde jaar is zijn volle zus Andvaka ook hier naartoe gekomen. De zomer van 1995 heeft hij voor het eerst merries in Nederland gedekt (Kiljan is zijn zoon). Hij was een hengst met een gouden karakter, heel netjes in de omgang, wilde graag met je samenwerken en zette nooit een stap verkeerd. Hij heeft in totaal voor 229 nakomelingen gezorgd! Ik hoor nog steeds regelmatig verhalen over hoe blij de mensen hiermee zijn omdat hij zijn geweldige karakter doorgegeven heeft. Het was geweldig om voor hem te mogen zorgen.

Eyfirdingur heeft de laatste jaren van zijn leven alleen gestaan. Ik ben van mening dat geen enkel paard alleen zou mogen staan! Daarom hebben wij hem hier bij de oudere merries, Rún en Rakel gezet. We liepen het risico dat het te zwaar zou zijn voor hem, dat hij te weinig zou eten en veel af zou vallen omdat hij weer hengst mocht zijn. Maar wij vinden dat het welzijn en de natuurlijk leefwijze altijd vooraan moet staan. wij hebben liever dat hij een geweldig laatste jaar heeft en wat mager is, dan dat hij nog twee jaar kan leven maar dan de hele tijd op stal moet staan. Toen hij op een gegeven moment toch echt dingen niet meer snapte (zoals eten) en wij hem regelmatig uit de hand moesten voeren hebben we besloten dat het goed was geweest. Ook rende hij niet veel meer, terwijl hij altijd zo vrolijk was zoals je op de foto kunt zien. We hebben hem toen samen met Rakel in laten slapen.


Rakel van het zwaluwnest

Rakel kwam dus samen met haar vriendin Rún bij ons wonen. Ze waren allemaal al op leeftijd (ze is geboren op 31 mei 1990) en aan Rakel was dit ook goed te merken. Toen ze bij ons kwam was ze al erg mager, na meerdere bezoeken aan de tandarts waren we nog niet veel verder. Gelukkig knapte ze met veel eten en liefde enorm op. Het verhaal dat ik met haar mee kreeg was: ‘Ze is levensgevaarlijk, er gaan nog verhalen op het internet rond waar mensen vertellen wat ze allemaal uitgehaald heeft.’ Ik doe verder niet zoveel met deze informatie en probeer een paard altijd zo te bekijken als het op die dag is. Rakel heeft bij mij nooit een stap verkeerd gezet. Ik merkte dat ze wat pijnlijke oren had (TMJD, pijnlijke aandoening aan het kaakgewricht) en hier hield ik dan ook rekening mee. Ze had hierdoor wel het verband gelegd dat mensen haar pijn deden, als ze haar bij haar hoofdje aaide of als ze het halster om deden. Gelukkig is dit hier helemaal goed gekomen, ze was ontzettend lief. Ik ben veel geleerd omdat ze zo op zichzelf was. Rakel heeft hier zelfs nog een paar kindjes les gegeven, en dit vond ze geweldig leuk om te doen!

Na verschillende tandartsen bezocht te hebben, want ze bleef slecht eten en proppen maken, kwamen we bij een tandarts die ons vertelde dat ze heel ernstige EOTRH had, dit is een zeer pijnlijke aandoening aan de tanden. We hebben het nog geprobeerd met veel slobber en ander “drinkbaar” voer, maar ze bleef aan de magere kant. We hebben toen besloten om haar samen met Eyfirdingur in te laten slapen, ze konden namelijk niet meer zonder elkaar en wij wilden niet dat er 1 alleen achter zou blijven.

 


Rún frá Runnum

Rún (Roen) is geboren op 15 juni 1988 in IJsland. In oktober 1995 is naar Nederland geïmporteerd. Samen met Rakel en Eyfirdingur is ze op oudere leeftijd bij ons komen wonen. Ze had behoorlijk last van eczeem en het verhaal waarmee ze bij ons kwam ging zo: ‘Rún is verkocht aan de oude eigenaar met de woorden: ‘je mag er nooit op gaan zitten’. Dit heeft de eigenaar toch gedaan. 1 keer en daarna nooit weer, ze zijn door hekken gegaan, heuvels af gegaloppeerd en uiteindelijk via de poetsplaats half over en half door een ijzeren hek weer in de paddock beland.’ 

Zoals ik paarden altijd behandel oordeelde ik niet. Een paar dagen nadat ze hier voor het eerst was wilde ik haar een halster omdoen en ik zie in haar ogen dat ze totaal in paniek is. Ik nam haar een stukje mee door de tuin maar ik kon haar amper houden. Ik had besloten om haar eerst alleen bij haar vriendinnetje Rakel te laten. De volgende dag wilde ik haar, gewoon in de weide, borstelen. Ik pak de borstel en loop naar haar toe, ze springt ineens drie meter aan de kant en kijkt mij verschrikt aan. Ik kijk achter mij met de verwachting dat hier een groot monster zou zijn. Tot ik mij besefte dat het de borstel was die ik vast had waar ze zo bang voor was. 

Na veel oefenen en werken aan het vertrouwen is ze helemaal veranderd. Ze stond altijd vooraan bij het hekje, schreeuwde dan heel hard om haar eten. Als je langs haar parkeerde ze wel eens precies voor je zodat je niet meer verder kon. Ze is van een angstig paard in een prinses veranderd. Dat gun ik een ouder paard echt ontzettend. Rún was altijd opgewekt en vrolijk. Zeker als ze Eyfirdingur zag, die twee waren echt smoorverliefd op elkaar. Ook Rún heeft nog een paar keer kinderen lesgegeven, dit vond ze geweldig leuk! Iedereen vond haar zo mooi.

Ze kreeg heel veel eten bij omdat ze anders te mager werd. Dit ging echter niet goed samen met haar eczeem. Door veel suiker en zetmeel in haar eten werd haar jeuk velen malen erger. Soms liep ze de hele dag rondjes om maar van de vliegjes af te zijn. We hebben haar op stal gehad, helemaal ingepakt met een goede deken, verschillende zalfjes geprobeerd maar niets hielp. Op een avond stond ze onder de overkapping en sloeg ze herhaaldelijk met haar hoofd tegen de wand aan. Dat was het moment dat ik heb besloten om haar in te laten slapen. Rakel en Eyfirdingur bleven toen alleen achter, maar ik voelde aan ze dat het goed was.

 


Farni frá Mýri-Jörð

 

Farni (officieel Fatni, roepnaam: Farni) is een bruine ruin met prachtige lange manen, hij is geboren op 29 mei 1983. Eigenlijk had hij: ‘Farni het Gouden Paard’ moeten heten. Een paard zoals hij zal er nooit meer komen. Hij had geweldige gangen, een super tölt die hij heel langzaam kon (dit was niet zijn favoriet) en hij kon zo snel tölten dat geen enkel galopperend paard hem bij kon houden. Als je dacht dat hij op zijn allersnelst ging dan was dit nooit waar, hij gaf altijd meer dan je vroeg. Hij deed altijd 1000% zijn best, waarschijnlijk nog wel meer. 

Farni is 32 jaar geworden, hij heeft veel meegemaakt. Erg bijzonder is dat er drie generaties op hem gereden hebben; mijn opa, mijn moeder en ik. Veel mensen hebben op hem hun angst overwonnen. Ook zijn er velen besmet met het “IJslandervirus” nadat ze op Farni mee zijn gegaan. Dan heb ik nu nog niet eens verteld wat hem nog meer zo bijzonder maakte.. Farni was namelijk helemaal bomproof! Hij heeft zelfs met de avondvierdaagse meegelopen. Je kon hem voor een hond parkeren die aanviel, in de stad rijden, meeliften met een vrachtwagen, het maakte Farni niets uit, als we maar een ritje zouden maken. 

De laatste jaren was het duidelijk te merken dat Farni achteruit ging. Hij struikelde veel tijdens een buitenrit, daarom zijn we ook alleen nog maar met hem gaan wandelen. Hij kreeg voer bij maar kwam toch altijd wat lastig de winter door. We hebben hem met heel veel liefde verwend, hij kreeg veel te veel snoepjes en ging af en toe mee wandelen met de cowboyhoed op. Ook was hij een geweldige steun voor de jongere paarden. Een betrouwbaarder paard kon je niet vinden. Toen hij moeite kreeg met lopen hebben we hem nog een laatste geweldige zomer gegeven en hem voor de winter in laten slapen. Farni, we zijn je dankbaar.

 


Ödlingur frá Mykjunesi

 

Onze Odje, geboren op 01 januari 1984. Hij kwam een tijd nadat Dissa was overleden bij ons wonen. Ik was gek van hem, maar ik miste Dissa eigenlijk nog te erg. Daarom heb ik niet veel gereden maar juist veel andere dingen met hem gedaan. We gingen regelmatig samen joggen, dan kreeg ik allemaal reacties van mensen of ik er niet op hoorde te zitten. Odje kwam uit IJsland, in Nederland heeft hij veel mensen blij mogen maken. Zo hoorde ik laatst nog een verhaal dat een hele bekende springruiter nog op hem gereden heeft. Hij wilde wel eens voelen hoe dat was op een IJslander. Dus hij met lange benen op dit kleine paardje, Odje werd toen al Opa genoemd omdat hij als wat op leeftijd was. Maar samen liepen ze de sterren van de hemel. De springruiter was erg onder de indruk van de gangen van de IJslander. 

Het is fijn dat Odje zoveel mensen blij heeft gemaakt, wij hebben met veel liefde voor hem gezorgd en hij heeft een fijne oude dag bij ons gehad. Bedankt Odje!


Andvaka frá Hömrum v/Akureyri

 

Andvaka (Andwaka) geboren in 1989 is samen met haar broer Eyfirdingur in juli 1994 uit IJsland gekomen. Met haar is onze fokkerij begonnen, ze is namelijk de moeder van Vaka, Viti en Elska. Saela is haar kleindochter. Andvaka was erg gevoelig, ze wilde graag voor je werken en liep altijd de sterren van de hemel. Deze eigenschappen zie je nu ook nog ik haar nakomelingen terug. 

Andvaka was leuk te rijden maar ze kon soms best onzeker zijn, daarom hebben we besloten om voornamelijk met haar te fokken. Ze was een erg goede moeder en heeft ons veel prachtige veulens gegeven. Vaak liet ze haar veulens heel zelfstandig opgroeien, de eerste dag was ze bezorgd, en daarna mochten ze gewoon hun gang gaan. 

Ze is niet oud geworden. Met 22 jaar is ze (waarschijnlijk) in het weiland getroffen door de bliksem. Het was een erg onverwachts afscheid, we vonden het daarom ook fijn dat we haar broer Eyfirdingur nog een fijne oude dag konden geven. 

 


Þórdís Eldjárnsdóttir

Dissa, lieve Dissa, geboren op 4 mei 1983. Dit paard is heel bijzonder voor mij. Ook al is ze in 2010 overleden en zijn we nu bijna 9 jaar verder, toch mis ik haar nog steeds. Mijn stalnaam: Thordísarstadir is ook naar haar vernoemd. Toen wij Dissa op kwamen halen zei de oude eigenaar: ‘Je moet haar wel een halster om laten, want anders is ze niet meer te pakken.’ Mijn moeder antwoordde hierop: ‘Wij laten paarden geen halsters om in de wei, als we haar niet kunnen pakken dan vinden we wel een andere oplossing. Ondertussen liep ik rustig op haar af, tot ik bij haar hoofdje stond en zag hoe mooi ze was, rustig aaide ik haar. Op dat moment zei de oude eigenaar: ‘Oh ik zie het al, dat is niet nodig. Dit komt helemaal goed. Die twee passen bij elkaar.’ En dat klopte helemaal. Ze was een prachtpaard dat alleen voor je wilde werken als je het écht verdiend had. Ze was in het begin wat stijf en liep voornamelijk in zweinepas. Tot ik een keer zonder zadel wilde rijden, toen kwam er toch een draf! Een dressuurpaard was er niks bij, ze kon echt geweldig lopen. Ik kon dit natuurlijk nog niet uitzitten en gleed er bijna af. 

Bij ons thuis was ik de enige die haar kon pakken, er waren wel eens vriendinnetjes mee en we hadden nog een ander paard dat lastig te pakken was, dus ik pakte die en dan mocht het vriendinnetje Dissa pakken. Ik zie Dissa nog van achter de heuvel, met een halster los aan haar hals bungelend op mij afrennen. Verschrikt kwam ze naast mij staan en keek me aan met ogen die zeiden: ‘Nou wat mij nu toch overkwam. Probeerde ineens iemand mij te pakken! Ik ben nog net op tijd ontsnapt! Pff, het scheelde niks.’ 

Ook waren we een keer aan het rijden en daar stond een groepje jongeren wat kleinerend over onze “pony’s” (het zijn natuurlijk paarden) te praten. Dissa legde haar oren in haar nek en stormde achter dit groepje af, ze kreeg het voor elkaar om iedereen rennend en gillend de straat over te jagen. 

Zoals jullie wel kunnen lezen was ze echt heel bijzonder, ik was ook op een leeftijd dat ik veel meer heb onthouden en veel bewuster met haar ben omgegaan dan bij Birna. Maar zo fijn dat ik van dit paard heb mogen leren. In alles was ze bijzonder, al haar lessen zal ik dan ook nooit vergeten.

We hebben veel plezier samen beleeft, tot wij twee weken op vakantie gingen naar Duitsland. Ik heb voor die tijd uitvoerig afscheid van haar genomen, alsof we elkaar niet weer zouden zien, wat gek was want we gingen alleen op vakantie. Twee dagen voordat we weer naar huis zouden gaan, we waren ongeveer 8 uur rijden van huis, werden we gebeld door de oppas. Een kwartier geleden hinnikte ze nog, maar nu lag ze helemaal stil in de bak, de andere paarden stonden om haar heen en ze had een klein straaltje bloed uit haar neus. We zijn direct in de auto gestapt en in één stuk naar huis gereden. ‘s Avonds kwamen we aan, ik heb heel lang bij haar gelegen in de bak. Ik kon niet geloven dat ze er niet meer was. Ik mis haar nog steeds, ze was zo bijzonder. Dat ene paard uit duizenden. 

 


Birna

Birna was mijn aller eerste paardje, ik was erg gek van haar en heb veel van haar geleerd. Ze was al wat ouder toen ze bij ons kwam wonen. 

Birna was erg lief voor mij, ze stond altijd stil bij het opzadelen, liet netjes haar hoefjes uitkrabben en zette nooit een stap verkeerd als ik op haar reed. We gingen vaak samen naar buiten, dan had mijn moeder haar aan een halstertouwtje vast. Regelmatig kwamen we dan ook trekkers tegen maar ze gaf er niets om. Toen we na een aantal maanden weer contact opnamen met de oude eigenaar om te vertellen dat het zo goed ging kregen we een heel ander verhaal te horen. Ze bleek bij hen erg lastig te zijn, moeilijk te pakken en ze kon al helemaal niet langs de weg. Bij het zien van trekkers was ze niet meer te houden. 

Bijzonder hoe een paard bij het ene huisje waarschijnlijk niet helemaal op zijn plek is, of dat hij niet zo’n klik heeft met de persoon. Bij de nieuwe mensen lijken al die problemen te zijn verdwenen. Dan weet je dat je een goede match hebt.